Yes, I do.

Οι σκορπιοι ειναι εκδηκητικοι και ζηλιαρηδες. Ετσι λεει. Και καθε φορα το σκεφτεται και το μισει. Και να τωρα. Τα ψεματα και η αληθεια μπλεκονται τοσο γλυκα, τοσο ακριβως.

Και ειναι τοσα που θελουμε να κανουμε. Και τα περιμενουμε. Ανυπομονουμε για πραγματα. Ομως, οταν ανυπομονουμε για πραγματα, τα βιωνουμε μισο. Δηλαδη, ευτυχως ή δυστυχως Τα καλυτερα και τα χειροτερα πραγματα, ερχονται εκει που δεν το περιμενεις, εκει που δεν το εχεις φανταστει, εκει που Δεν ανυπομονεις για αυτα.

Οι αντρες και οι γυναικες. Οτι μας ενωνει, μας χωριζει. αυτη, ακουει της αγαπη. Την μυριζει. Την βλεπει. Την ζωγραφιζει. Την φωτογραφιζει. Την αγγιζει. Δεν την γευεται ομως. Και νιωθει σαν τυφλη. Οι αλλες της οι αισθησεις οξυνθηκαν. Η γευση ομως δεν λειτουργει. Και χαιρεται πολυ που οι αλλοι τρωνε. τους βλεπει, τους μυριζει, ομως θελει και αυτη να φαει γλυκο.

ειναι ψιλο τραγικα να περιγραφεις τα συναισθηματα με λογια. Πρεπει να βαλεις ισως φωνη. ή χρωμα. ή κινηση. Οι λεξεις δεν ειναι αρκετες. Ωστοσο, Προσπαθουμε ανελπιστα.

Now we're kissing and we're saying to each other just a little i do.But the things is what we really want to say It can not be said.

2 0 1 1 .

Αυτη, ηταν ο καινουριος χρονος στη γιορτη του σχολειου στην 2α δημοτικου. Αυτος ηταν ο παλιος. Ετσι, το ξημερωμα του 2011 τους βρηκε μαζι. Τυχαια. Αυτη γελαγε, κρυωνε και εβγαζε καπνους απο το κρυο. Αυτος, την κοιταζε και εβγαζε καπνους απο το τσιγαρο του. Χαμογελαγε. Τοσο φωτεινο χαμογελο ειχε που τον φωτειζε κ αυτον. Γελαγε ελαφρα αυτος και μυριζε τα μαλλια της. Τα μακρια χρυσαφενια της μαλλια δεν την ζεστενανε πια. Γελαγανε μαζι. Τον αγγιζε. Την κοιτουσε. Ειδαν πολλους γνωστους. Ειπαν Καλη Χρονια. Αυτη παραπονιοταν πως κρυωνει. Ειδε εναν ζητιανο στο φαναρι. Του εδωσε το κασκολ της. Τρεξανε. Γελανε παλι. της αγγιξε το χερι. Σιωπη. Μια παρεα που γελαει δυνατα περασε διπλα τους. Χαμογελασε αυτη. Τον αγκαλιασε. Την κοιταξε στα ματια. Φιλιουνται. Γελαει παλι και φωτειζονται. Καλη χρονια ειπαν παλι, το ενοουσαν ομως τωρα.






Ολοι γυρω ηταν τοσο χαρουμενοι και τοσο πρωτοχρονιατικη μα αυτη τοσο στεναχωρημενη. Δεν το εδειχνε πολυ. Ειχε παρεα μεγαλη. Και γελαγανε. Χαμογελαγε και αυτη που και που. Το βλεμα της ομως εδειχνε πως δεν χαμογελαγε. Οι φιλοι της χορευουν. Αυτη καθεται. Κοιταζε γυρω. Σκεφτοταν τι θα εκανε αυτος. Χτυπαει το κινητο της. Φωτιστηκε το προσωπο της. Ηταν γνωστοι της που της ευχονταν καλη χρονια. Ξενερωνει. Μισει το 2011. Πλησιαζει μια κοπελα. Της λεει Καλη Χρονια και χαμογελαει. Καλη χρονια απανταει χωρις να εχει ιδιαιτερη ορεκη για κουβεντα. Ουτε εγω ειμαι καλα βιαζετε να πει. Γνωριζονται. Το κινητο ξαναχτυπα. Η γαμημενη η κοσμοτε ειναι. Ξαναμισει το 2011. Ωστοσο τωρα χαιρεται που καποιος νοιαζεται για αυτην. Μια βοτκα λεμονι. Χαμογελανε. Η κοπελα διπλα της παει να τη φιλησει. Την σπρωχνει απαλα. Νιωθει αμηχανα. Γελανε. Ωστοσο τωρα χαιρεται που καποιος νοιαζεται για αυτην.

Ακουνε απο κατι ανθρωπους πιο κει 'Καλη Χρονια'. Γυρναει και του λεει Καλη Χρονια. Κοιτιουνται με συμπονια. Ο αλλος πεταγεται, 'Σε νοσοκομειο ειμαστε΄, Ποσο καλη να ειναι η χρονια? Γυρνανε και τον κοιτανε. Αυτη αναστεναζει. Ξανακλαιει. Καθονται στη σειρα. Περιμενουν. Αυτος Παιζει νευρικα με το μανικι του. Πιο διπλα ειναι καποιοι χαρουμενοι ανθρωποι. Μιλανε δυνατα και γελανε. Αυτη εκνευριζεται. Ξανακλαιει. Την αγκαλιαζει. Παγωμενα βλεματα. Περναει ο γιατρος. Αυτος αναστεναζει. Παει να καπνισει. Παιζει με τον αναπτηρα. Γυρναει. Ερχεται ο γιατρος. Ακουει την καρδια του πολυ δυνατα. Καλη χρονια τους λεει ο γιατρος. Τον κοιτανε και οι 3 επιμονα. Ο γιατρος χαμογελαει. Η Κορη σας διεφυγε τον κινδυνο. Χαμογελαει παλι και του λειπουν οι κορες του. Καλη χρονια του λενε, το εννοουν. Φωτιζονται, Γελανε, Χρωματιζονται, Χτυπανε τηλεφωνα, Γελανε, Αγαπιουνται, Πετανε.

Κανει Ζαπινγκ. Θα δει μεγκα. Βαρεθηκε. Βαζει σταρ. Παντου ειναι ολα χαρουμενα. Κλεινει την τηλεοραση. Αναστεναζει. Σκεφτεται τον αντρα της. Χαμογελαει και ενα δακρυ χορευει στο ματι της. Λεει να κοιμηθει. Δεν την περνει ο υπνος. Ανοιγει ραδιοφωνο. Το κλεινει. Βαζει το Δισκο της Εντιθ Πιαφ στο πικ απ. Χαμογελαει. Ακουει αντιστροφη μετρηση απο τους απεναντι. Ολοι φιλιουνται. Χαμογελαει. Καθεται στον καναπε. Κοιταζει γυρω. Χτυπαει το τηλεφωνο. Τα φρυδια της ανασηκωνονται. -Το σηκωνει. Καλη χρονια γιαγιαα!. Καλη χρονια, το εννοει. Μιλανε. Κλεινει το τηλεφωνο. Χαμογελαει και το χαμογελο μενει. Πεφτει για υπνο.

Ευχομαι, Να μεινεις παντα παιδι. Να γελας. Να ρωτας. Να χορευεις. Να φωναζεις. Να πηδας. Να σκεφτεσαι. Να λες αστεια. Να σκεφτεσαι θετικα. Να εισαι ομορφος. Να αγαπας. Να τρως σοκολατα. Να φιλας. Να αγκαλιαζεις. Να μην γερνας. Να αγαπας. Να κλαις. Να τρως μακαρονια. Να λες στους ανθρωπους που αγαπας σ αγαπω. Να κοβεις τα μαλλια σου. Να αγαπας. Να τραγουδας. Να γινεσαι καλυτερος. Να καξιδευεις. Να τρως. Να κανεις ερωτα. Να τρεχεις. Να εισαι ο εαυτος σου. Να αγαπας.

http://www.youtube.com/watch?v=WvxsXHunxI0&feature=related

And don't criticise what you can't understand

Το χασμα γενεων υπαρχει τοσο ξεκαθαρα παντου. Και εγω ειμαι μικρη τωρα. Αλλα οχι-τοσο-μικρη πια. Δεν θελω να τρομαζω να μεγαλωσω. Και γω δεν θα καταλαβαινω το μελλον. Ουτε τις μελλοντικες γενιες. Θα ειμαι μια γρια που θα τα κρινω ολα. Δεν θελω να ειμαι μια μιζερογιαγια. 'η ισως πεθανω οποτε δεν χρειαζεται να με απασχολουν αυτα τα θεματα.

Ξερεις, ο καιρος περναει και ειμαστε μικροι και λιγοι και παραλληλα τοσο μεγαλοι και πολλοι. Κανονιζουμε το μελλον. Φοραμε αντιηλιακο. Ευχομαστε Καλη χρονια. Καλυπτουμε τα ζωοδη ενστικτα μας με αλλα πιο 'κοσμικα'.

Αλλαζει ο χρονος. Και εσυ καπου εκει, νιωθεις παλι να κατακλυζεσαι απο αυτη τη γλυκια μιζερια για ενα μικρο λεπτακι. Αναμεσα στην απολυτη χαρα, αναμεσα σε αγαπημενους ανθρωπους , αναμεσα σε γελια, αναμεσα σε βλακειες, ισως αναμεσα στο 8 και το 4, μολις 4 δευτερολεπτα, η μιζερια και ταυτοχρονα η ορεξη για ζωη αναβει.

Τα ρολογια, η ωρα, που καθοριζουν τη ζωη μας τοοοσο, εμεις τα βγαλαμε για να τα βγαζουμε περα. Και καμια φορα στο τελος του χρονου σκεφτεσαι τι εγινε. Ειναι ''ο παλιος ο χρονος'' που λεει και το τραγουδι, αυτο το τραγουδι που οταν το ακουγε μικρη ηθελε να κλαψει. Τωρα που το σκεφτομαι ο ανθρωπος απο μονος του ειναι τραγικο προσωπο. Διαχωριζεται στα 'πρεπει' και στα 'θελω' του. Αυτην την μαχη τη μισω. Αλλα αν το καλοσκεφτεις, εσυ, ο,τι κανεις ειναι τελικα αυτο που θες. αρα τα 'θελω' εχουν νικησει?

Θελει να βγει αλλα πρεπει να διαβασει Μαθηματικα Κατευθυνσης. Θελει να φαει ολο το γλυκο αλλα πρεπει να ειναι λεπτη. Θελει να κοιμηθει εξω αλλα δεν πρεπει να αρρωστησει. Θελει να αγορασει αυτα τα παπουτσια αλλα πρεπει να κανει οικονομια. Θελει να φιλησει αυτον τον γκομενο αλλα πρεπει να σκεφτεται τα συναισθηματα των αλλων. Θελει να πηδηξει απ' το μπαλκονι αλλα πρεπει να ζησει. Θελει να κοιμηθει κιαλλο αλλα πρεπει να παει δουλεια. Θελει να τον δειρει αλλα πρεπει να μην τον δειρει. Θελει να χορεψει αλλα πρεπει να προχωραει σοβαρη στο δρομο.Πρεπει να θελει. Θελει να πρεπει. Θελει να θελει. Πρεπει να Πρεπει.

Τι θα μου φερει ο ποταμοοοοοοοος

Θελω να ειμαι ινδιανα. Θελω. Και ειμαι ερωτευμενη με τον Πητερ παν. Θελω να τον φιλησω. και να με παρατησει τελικα γιατι ειναι τοσο γαματος που δεν εχει σπαθι αλλα ξιφακι.

Ο επαγγελματικος προσανατολισμος με κανει να κλαιω και να ποναει ο εγκεφαλος μου. Να κανει πυροτεχνηματα.

Αυτοι αγαπηθηκαν τα χρισουγεννα. Τοτε που ολα και ολοι ειναι ερωτευμενοι. Η αγαπη παλι εφυγε τα χριστουγεννα. Τοτε τα χριστουγεννα της φανηκαν Κακα. Ηταν τοσο θλιβερα οσο και ομορφα. Οταν βλεπεις αγαπη πρεπει να χαιρεσαι. Οταν θες αγαπη και την βλεπεις απ΄το παραθυρο χαιρεσε?

Τα ποιηματα με ελλειψη μελαγχολιας δεν λενε. Ειναι σαν καποιος να εβαλε λεξεις που ταιριαζουν μαζι. Οι ανθρωποι οταν ειναι μαλαγχολικα θλιμενοι δημιουργουν.

Τρεμει λιγο. Και απο το κρυο και οχι. Το νιωθει στα χερια της. Οπως οταν επαιζε πιανο παλια. Το μυριζε. Ακουει μια σιγανη μελωδια απο χαμηλες νοτες. Κλαιει. Το νιωθει στα νυχια της. Φωτακια. Το κασκολ της δινει μια γλυκια ζεστασια. Κλαιει. Δεν μπορει να ελεγξει το μυαλο της. Μυρωδια χυλοπιτων, Παγωμενα χερια, Γλυκα παιδακια, Σοκολατα, Σκυλακι, Facebook, Φυσικη κατευθυνσης, Μανο, Τηλεφωνα, Δωρα, Πιανο, Χιονια, Τιποτα. Αυτος.

Θελω να ειμαι ινδιανα.

ΑΚΟΥΩ-ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ-ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ-ΔΡΩ

Τα χριστουγεννα ολα ειναι ευτυχισμενα. Σκευτομαι παλι. Εκεινη ενιωθε τοσο διαφορετικη μα τοσο ιδια. Η ζωη μας ειναι πολυ μικρη. Για την ακριβεια δεν υπαρχει παρον. Η γραμμη μεταξυ παρελθοντος και μελλοντος ειναι η στιγμη. Αυτην ζουμε. Σαν ηθοποιοι. Αγνοουμε ομως την συνεχεια. Ακουμε (νιωθουμε)- Σκευτομαστε - Αποφασιζουμε- Δρουμε.

Εκεινη, πολλες φορες μετανιωνε. Ομως ηταν ερωτευμενη με τα λαθη της. Με καθε μικρο πραγματακι που μετανιωσε. Εκεινος παλι, εκρινε τα πραγματα που μετανιωνουμε σαν ψεγαδια της ζωης. Σαν στιγμες που Δεν καταφεραμε να σκεφτουμε καλα.

Και ετσι, ειμαστε οι επιλογες μας. Ποτε δεν μπορεις να ξερεις τι θα γινοταν αν διαλεγαμε κατι αλλο. Αν λεγαμε κατι αλλο. Ειμαστε οι επιλογες μας. Δηλαδη ο καθενας διαλεγει τα δικα του. Και μπορει να διαλεξει ΟΤΙ θελει.






Αυτια εχουμε για να ακουμε. Μια μερα ξυπνησε και ενιωσε σαν να ειχε ισοπεδωθει. Ολα τα συναισθηματα της. Ολες οι αισθησεις της. Εγινε ενα με την καθημερινοτητα. Δεν ακουγε πια τους χτυπους της καρδιας της. Δεν ακουγε τις ανασες της. Δεν απολαμβανε τις ανασες της. Σκεφτοταν εναν γκομενο προχθες. Δεν Αναρωτιωταν. Δεν ενιωθε πια παιδι. Ετσι εκλαψε. Εκλαψε πολυ. με λυγμους.







Κοιμομαστε. Ξυπναμε. Περπαταμε. Σκεφτομαστε τι να μαγειρεψουμε. Πως να κουρεφτουμε. Τι να γραψουμε στο facebook. Αναρωτιομαστε πως θα ηταν η ζωη χωρις φουρνο μικροκυματων. Κανουμε τις ασκησεις των μαθηματικων χωρις να σκεφτομαστε ιδιαιτερα. Κοιταμε επιμονα καβλες περαστικους. Κανουμε σχεσεις. Λεμε ψεματα. Λεμε ψεματα στον εαυτο μας. Ελπιζουμε. Εχουμε το αυριο δεδομενο. βλεπουμε τηλεοραση. Περπαταμε στο δρομο και δεν σκεφτομαστε τιποτα. Δεν ακουμε την αγαπη. Δεν ακουμε τις σκεψεις μας. ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ.
Καληνυχτα.

Και ημουν στο σκοταδι. Και ημουν το σκοταδι. Και με ειδε μια αχτιδα.

ρε Νιωθω παραξενα, ειπε. Σημερα ολη την ημερα ενιωθε σαν κατι να μην παει καλα. Σαν να στεναχωριοταν. Σαν κατι να μην ηταν σωστο. Καμια φορα θελει να κλαψει αλλα δεν πρεπει παντα. Ενιωσε το κλαμα συσσωρευμενο στη μυτη της. Σημερα ξαφνικα ενιωσε σαν να εχασε την αξια της. Δεν της εδινε τοση σημασια. Αλλα δεν το ειπε ποτε. Γιατι οταν δεν λες κατι δεν υπαρχει.

Απ΄οταν ημουν μικρη θυμαμαι σκεφτομουν οτι μολις πεις κατι αρχιζει να υπαρχει. Αλλα τελικα απο οτι φαινεται... Ο ανθρωπος την χρειαζεται την εξομολογηση.

Σκεφτομαστε. Κοιμομαστε. Κανουμε διαφορα. Σκεφτομαστε. Σκεφτομαστε συνδυαστικα. Αισθανομαστε. Μιλαμε. Φιλαμε. Ακουμε. Σκεφτομαστε. Πινουμε. Γελαμε. Μεθαμε.

Μεθαμε και φιλαμε και μιλαμε και γελαμε και χορεβουμε και φωναζουμε και κλαιμε και κανουμε αληθειες και κανουμε ψεματα και κανουμε υπερβολες και κανουμε σεξ και γελαμε και κλαιμε. Δρουμε αυθορμητα. Κατι που νηφαλιοι δεν κανουμε γιατι σκεφτομαστε συνδιαστικα και σφαιρικα. Και μας νιαζει. Και ισως ειναι καλο. ή και οχι.

Ειμαι μικρη. Και εχω πλακα. Γιατι οι μικροι νομιζουν πως τα ξερουν ολα. Το ξερω πως στο μελλον θα γελω και θα τα βλεπω σα δευτερα γυμνασιου. Αλλα νιωθω παραξενα και γω. οπως κ αυτη.

Και οι μονιμοτητες με φοβιζουν. Αρκει ομως να χασεις κατι για να ανακαλυψεις την αξια του. Τα μονιμα πραγματα δεν μπορουν να μας κανουν να ανακαλυψουμε την αξια τους μιας και ειναι μονιμα. Ετσι κλαιμε. Θελουμε αυτο που δεν μπορουμε να εχουμε. Θελουμε αυτα που ειχαμε και χασαμε. Θελουμε αυτα που εχουν οι αλλοι. Κοβουμε τα μαλλια μας. Κανουμε ταταουαζ. Παντρεβομαστε. Ποτε δεν θελουμε αυτο που εχουμε. (συμπερασμα 10χρονης ιωαννας, αρα ευκολονοητο.) Αλλα γιατι? το γιατι ειναι δυσκολονοητο.

06.12.08

Αυτο το θεμα με αγγιζει. Μπορει το 'οχι' ή ακομα και η 17 νοεμβρη να μην με αγγιζουν. Αλλα τα Δεκεμβριανα με αγγιζουν. Ισως γιατι μπορει να ημουν εγω ή ενας φιλος μου ή η αδερφη μου ή το παιδι μου ή ενας γκομενος ή ενας που μου την εδινε. Συγχιζομαι.

Κατι γινεται. Δεν ξερω. Καθε φορα με αυτην την ιστορια κλαιω. Εκνευριζομαι. Ειμαι 16. δηλαδη μικρη. Και καταληγω να ζω στον τρομο. Εχουν καταφερει να κανουν παιδια, σαν και μενα, να νιωθουν φοβο για το μελλον τους. Ε οχι ρε φιλε. Δεν με νοιαζει, δεν φοβαμαι ουτοσιαλλως.

Πριν 2 χρονια ηταν σαν να ξεχυλισε το ποτηρι. Ετσι ηταν. Ξαφνικο. Δεν θα θελα να ξεχαστει. Ουτε να καταληξει μια αργεια ή κατι τετοιο. Στο μελλον καποιος θα ψαξει στη wikipedia τι εγινε στις 06.12.08.

Τα ονειρα και οι ελπιδες μονο δεν θελω να χαθουν. Γιατι απελπιζομαι. Βλεπω Παιδια. Που τοσο επηρεασμενοι ειναι που σαν να τους πηρες την ορεξη για ζωη, τα ονειρα. Καταληγουν με της επιθυμιες και τις συμβουλες που τους εδωσε η μανα τους (εξελιξη μηδεν). Τους νοιαζει μονο για το μελλον να εχουν σιγουρο χρημα. Εγω εξασκω το δικαιωμα του να ειμαι μικρη και να Μην με νοιαζουν τωρα τα λεφτα. Μπορω σε μερικα χρονια να μετανιωσω που δεν διαλεξα μια στανταρ ζωη με σιγουρο το μελλον. Αλλα τωρα ειμαι 16 και δεν θελω να εχω ξενα ονειρα. Μου φτανουν τα δικα μου. Και σου λεει ο αλλος γιατι να κατεβει στην πορεια, λες και κατι θα αλλαξει και γω λεω τα κλασικα, ωραια τοτε ας τα δουμε απο την τηλεοραση και ας παραπονιομαστε για την κατασταση. Αληθεια ειναι. Η βια φερνει βια. οχι αναγκαστικα σωματικη. Γιατι το νιωθω. Εκνευριζομαι. Και αυτο ειναι βιαιο συναισθημα. Δεν μαρεσει.

Τα ονειρα και το μελλον μας Κανεις δεν μπορει να το κλεψει.

Keep dreeming. 06.12.08!